Gelukkig Zaans

Posts Tagged "gelukkig zaans"

Gelukkig Zaans In het nieuws

Zaanstreek op zondag, 1 april 2018

NH Dagblad/Dagblad Zaanstreek, 5 april 2018

NH Dagblad/Dagblad Zaanstreek, 5 april 2018

NH Dagblad/Dagblad Zaanstreek 4 april 2018

Lees het verhaal over de opening en bekijk de video op de site van NH Dagblad

Foto’s opening buitenexpo met de geluksbrengers uit Koog bij AH Koog aan de Zaan. Klik hier

Gelukkig Zaans, Zaans Stadsblad

Gelukkig Zaans, Rondje Koog

Gelukkig Zaans, Rondje Koog

Gelukkig Zaans In het nieuws

Brahim Fattah lacht: ‘Goedemorgen, wat is jouw aandeel in onze samenleving?’

geluksbrenger Brahim Fattah foto Sarah Vermoolen

Geluksbrenger Brahim Fattah Foto Sarah Vermoolen

‘We hebben iets gemeenschappelijks en dat is het leven.’ Brahim Fattah uit Zaandijk woonde tot zijn elfde in het zuiden van Marokko. Daarna streek hij met zijn ouders neer in Krommenie. ‘Van de woestijn kwam ik in de sneeuw. Dat was een grote stap. Ik heb de nieuwe wereld eigen kunnen maken, doordat ik nieuwsgierig ben. Door contact te maken en doordat ik vragen durf te stellen, krijg ik kennis en voldoening terug.’

‘Ik voel me 18 met 32 jaar ervaring.’ Alweer twintig jaar woont hij in Zaandijk. Als jongere in Krommenie verbond hij jongeren van diverse culturen met elkaar. Eerst kwamen ze samen in de bieb, later kregen ze een eigen plek bij De Pelikaan en weer later bij andere Zaanse buurthuizen. Op jonge leeftijd was hij al een verbinder, daarna heeft hij er zijn werk van gemaakt. Brahim werkt voor Pro deos, het huis van democratie en rechtsstaat.

‘Ik voel me gelukkig met wat ik heb. Gezondheid, dat is belangrijk en mijn gezin. Ik heb twee dochters en een zoon.’

Geluk is dat je iets kan betekenen voor een ander, kennis kan delen.

Mensen groeten en hen toelachen, dat is belangrijk. Het werkt positief als je iemand durft aan te spreken. Wil je het zelf goed hebben, dan geldt dat ook voor de ander.  Geluk is moeilijk te definiëren. Het is ook een zwaarbeladen term. Ik zou het liever blij noemen. Geluk is de wetenschap dat je de noodzaak ervan in ziet om andere mensen gelukkig te maken. Het zou mooi zijn als mensen zich realiseren dat ze iets kunnen doen voor een ander. Veel mensen zijn mantelzorger, wat doen we voor anderen die geen familie zijn?

Als iemand het initiatief neemt om contact te leggen, dan maak je een ander blij en dat is onvergetelijk.

geluksbrenger Brahim Fattah

Geluksbrenger Brahim Fattah

Brahim Fattah zet zich naast zijn werk als vrijwilliger in. Zo werkt hij onder meer mee aan de vrijheidstour op 5 mei waarbij 180 nationaliteiten samen de vrijheid vieren. Voor ondergelopen gebieden in Marokko organiseerde hij samen met andere Marokkanen noodhulp. En in Zaandam was hij actief betrokken bij de opvang van de vluchtelingen in de Noorderkerk. En dit is slechts een klein deel van alle activiteiten die hij onderneemt naast zijn werk. ‘Hoe geïsoleerd mensen ook leven, iedereen kan iets betekenen in de samenleving. Dan moet je wel stappen durven maken. Als we allemaal iemand de weg wijzen, en als we allemaal iets doen voor de samenleving, dat komen we verder. Door te beginnen met elkaar te groeten en elkaar te accepteren. Iets gemeenschappelijks doen is de volgende stap. Voor mijn werk reis ik elke dag met de trein. Dan groet ik de mensen en probeer het gesprek aan te gaan. Soms gaan mensen daarop in. Er zijn altijd makkelijke zaken waarover je kunt beginnen, door wat je ziet of over het weer.

Daarna hoor je andermans verhaal, daar pak je iets van op. Deze vorm van contact is fijn en het verbindt.

geluksbrenger Brahim Fattah

geluksbrenger Brahim Fattah

Het is zorgelijk dat mensen in deze wereld vaak naast elkaar leven zonder elkaar te zien, zoals in de supermarkt, de trein en bij de bushalte. Ook al ken ik de ander niet, we zijn wel stadgenoten van elkaar. Van de gesprekken blijft altijd iets hangen. Ik ben blij als ik iemand ontmoet. Dat zouden Zaankanters ook meer kunnen doen, de stap durven nemen om ergens iemand aan te spreken.

Mensen zijn vaak bang en zijn een beetje vergeten hoe dat werkt om contact te leggen.

Na de moord op Theo van Gogh hebben we met een aantal mensen bedacht hoe het gesprek weer op gang kon komen. Iedereen moest een paar mensen uitnodigen uit zijn omgeving, die ze regelmatig tegenkwamen maar waar we nooit mee praten. Waarom leven we zo naast elkaar? Zo’n zeventig mensen kwamen af op het etentje dat we vervolgens organiseerden. We gingen gewoon in gesprek met elkaar. Natuurlijk werden de bezoekers daar blij van. In het begin was het niet makkelijk, maar wel uitdagend.

Daarna raakten mensen in gesprek en wisselden ervaringen en herinneringen uit.

De volgende stap was dat we een grote slinger vormden vanaf de Gedempte Gracht waarbij we elkaars handen vasthielden. Dit resulteerde weer in dialoogsessies die door verschillende organisaties werden opgepakt. Jammer genoeg is het daarna weer redelijk stil geworden. Mensen willen wel, maar dan moet de gemeente bepaalde zaken wel faciliteren.

Gelukkig in Zaanstad

Ik ben gelukkig onderdeel van de Zaanse samenleving. ‘Mensen kennen Zaandam tegenwoordig door de prachtige architectuur in het nieuwe stadscentrum. Daarmee staat Zaanstad op de kaart. Hiermee kun je je trots laten zien op het erfgoed en maak je het menselijker. We hebben hier zoveel erfgoed in de dorpen en Zaandam. Je vindt hier de totale rust in de polder, in de weilanden met het groen en de slootjes. In de dorpen staan leuke woningen naast een onderneming, dat kan hier. De Zaan slingert zich op een bijzondere manier door de streek. Hierlangs kun je recreëren, wonen, werken. Dat is iets echt bijzonders. Overal vind je smaakmakers en ruik je de producten die er worden gemaakt. Met familie of vrienden gaan we naar de Zaanse Schans. Hier komen mensen uit allerlei continenten, bij ons is het overkant. Dat is toch geweldig? Hiermee maken we Zaanstad uniek, wat je nergens anders vindt. Dat realiseer je je niet altijd als Zaankanter, maar je hoeft niet ver te reizen om het geluk te vinden. Je moet het wel zelf zoeken en stappen nemen. Het komt niet vanzelf, je moet er wat voor doen.’

 

Lees meer…

Brahim Fattah lacht: ‘Goedemorgen, wat is jouw aandeel in onze samenleving?’

Ben de Groen: ‘Belangrijk dat iemand zijn verhaal kwijt kan.’

Geluksbrenger Ben de Groen: goede communicatie is zo belangrijk foto Ruben Timman

Geluksbrenger Ben de Groen: Goede communicatie is zo belangrijk. Foto: Ruben Timman | nowords.nl

Ben de Groen (61) moet even nadenken over de vraag of hij gelukkig is.

‘Ja, ik ben zielsgelukkig. En dat wordt door een groot deel bepaald doordat ik andere mensen kan helpen. Nederland klaagt altijd, maar er zijn ook leuke dingen in het leven. Daarom ben ik naast mijn werk vrijwilliger bij buurthuis Het Brandtweer in Koog aan de Zaan. Mensen die minder bedeeld zijn en mensen die niet achter de geraniums hoeven te blijven zitten, krijgen we binnen in het buurthuis voor een kopje koffie, de haak-in of om een partijtje te sjoelen.

Hoe bereik je eenzame mensen?

Met een folder bereik je deze doelgroep niet, want als mensen eenzaam of geïsoleerd zijn, dan is er veel meer nodig. Wanneer mensen bijvoorbeeld een keer binnenwandelen bij een rommelmarkt dan ga ik het gesprek met ze aan. Ik ga dan niet over het probleem praten, maar over wat iemand gelukkig maakt. Er zit altijd een verhaal achter waarom mensen alleen zijn, waarom ze niet over straat durven of geen contact maken.

Een luisterend oor is zo belangrijk, waarbij je niet over je eigen ervaringen moet gaan vertellen.

Hoe raak je in gesprek met eenzame mensen?

We hadden hier een man die altijd over de oorlog sprak, hij had zijn hele werkzame leven bij Artillerie Inrichting/Eurometaal gewerkt. Het was moeilijk voor hem om in gesprek te raken met anderen. Tot ik ontdekte dat het bij hem niet zozeer over de munitie ging maar om het rekenkundig model dat hij gebruikte. Hij was zo blij dat iemand het begreep en zijn verhaal kwijt kon. Daarna kwamen er veel meer verhalen, gelukkige verhalen. Het is belangrijk om zaken om te draaien zodat ze ook weer de leuke dingen die ze hebben mee gemaakt gaan vertellen. Daarvoor moeten ze natuurlijk wel eerst hun verdriet verwerken.

Hier komt ook een vrouw die al twaalf jaar elke dag naar haar man gaat die in een verzorgingstehuis woont. Als ze hier komt sjoelen of een gezellige avond bijwoont dan vergeet ze dat even. We maken altijd lol. Het blije gelukkige komt dan weer even boven en dat is heel belangrijk.

Een dag niet lachen, dat is niet goed.

Onze oudste bezoeker is 102 en hij komt nog op de fiets. Hij heeft een vriendin van 80. Samen komen ze regelmatig eten. Ze zijn dolgelukkig als het kroketje en het glaasje wijn op tafel komt.

Dat kan toch niet mooier, dat maakt je toch gelukkig?

Mensen vereenzamen en communiceren steeds minder

Jongeren kunnen bijna geen gewoon gesprek meer met elkaar voeren. Mijn zoon maakt computergames en brengt samen met zijn vrienden veel tijd door achter de computer. Laatst waren ze een week mee naar de camping. Zo mochten geen mobiel en laptop mee. Na een week waren ze heel ontspannen en anders. Dan ontstaat er een betere band en gaan ze meer samenwerken.

Ik heb een Snoek (Citroen DS) van 42 jaar oud. Als ik daar aan sleutel of rondrijd dan heb je altijd een gesprek, omdat mensen het prachtig vinden dat deze nog rijdt. De Snoek heb ik van mijn beste vriend gekregen. Hij had een agressieve vorm van kanker. Op zijn sterfbed zei hij: ‘Ik ga gelukkig dood als jij met de auto gaat rijden.’ Dat was droevig maar ook een gelukkig verhaal. We hebben mooi afscheid van elkaar genomen van een verschrikkelijk mooie vriendschap. Richard is er voor mijn gevoel altijd bij als ik in de auto rijd. Dat is een vorm van geluk.

Je moet emotie kunnen tonen, ook kunnen huilen als het moet. Zo verwerk je verdriet.

Communiceren betekent echt luisteren

Ben de Groen werkt vijf dagen bij een machinefabriek. ‘Daar doe ik eigenlijk hetzelfde als bij het vrijwilligerswerk bij Het Brandtweer. De baas van de fabriek had het heel erg druk en kon daardoor nauwelijks met zijn werknemers praten. Ik neem de tijd om stil te staan en echt te luisteren. Daardoor is het bedrijf veranderd. De mensen staan nu voor je klaar en gaan beter met elkaar om. Ik geef ze de tijd om zichzelf te uiten, de oplossing van hun probleem weten ze zelf al, ik help ze daar alleen bij door te vragen hoe ze het kunnen aanpakken. Dit wordt gewaardeerd, zo krijg ik regelmatig berichtjes en kaarten.

We doen het goed, we gaan leuk met elkaar om.

Belangrijk om veel van het leven te maken

Ook in zijn privéleven is Ben gelukkig. ‘Ik woon bij Jolanda, zij werkt ook als vrijwilliger in Het Brandtweer. Op vrijdagmiddag kom ik vroeg thuis en dan heeft zij de tas al klaarstaan zodat we vroeg in de middag op onze camping bij Heerde aankomen. We rijden daar heen met oude snoek. De mensen zitten daar al op ons te wachten met een speciaal biertje. We vertellen elkaar dan de leuke dingen over de afgelopen week. We liggen vaak dubbel van het lachen en dan valt alles van je af. Ik vind het belangrijk om veel van het leven te maken. Ik hou niet van een saai leven. Zo gaan we op de camping regelmatig varen of ik ga met de eigenaar naar de TT races. Dat zorgt voor ontspanning.’

Meer weten over Ben de Groen zijn vrijwilligerswerk bij Het Brandtweer? Lees dan ook het Zaanse Verhaal.

Lees meer…

Ben de Groen: ‘Belangrijk dat iemand zijn verhaal kwijt kan.’

Foto’s opening buitenexpo Gelukkig Zaans bij AH Koog aan de Zaan

Inmeba uit Zaandam heeft de foto’s gedrukt en gemonteerd. Leuk aan dit bedrijf is dat ze overal een oplossing voor weten. Dus ook voor een wand waar je eigenlijk niets aan kan monteren. In overleg met de fotograaf werden de foto’s op ander materiaal gedrukt zodat de kwaliteit nog hoger wordt.

Foto: Simone Ronchetti

Deze meneer vroeg zich af hoe lang de foto’s bleven hangen. En of hij zelf ook kans maakte om als geluksbrenger op de wand te komen.

Foto: Simone Ronchetti

Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

De geluksbrengers plus de organisatie bij de Koffiemok in Koog aan de Zaan Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Geluksbrenger Rob de Cock vertelt een mooi verhaal over een vogeltje Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Syrische hapjes vielen goed in de smaak

Verhalenverteller Giovanni Masetti vertelde een verhaal over een mooie ervaring als opbouwwerker in Koog aan de Zaan.

Laura en Freek van buurtcentrum Kleurrijk uit Peldersveld kwamen kijken of dit ook een leuk project is voor hun wijk.

Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Twee geluksbrengers ontmoeten elkaar voor het eerst.

Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Wethouder Rita Visscher verzorgde de opening met een mooie speech over geluk Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Wethouder Rita Visscher had een mooi verhaal over geluk Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Shatha en haar zus hadden heerlijke Syrische hapjes gemaakt voor de opening van de buitenexpo Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Ruben Timman, de fotograaf van Gelukkig Zaans, die de foto’s graag wil toevoegen aan zijn museum Humanity Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Foto: Marjolein Oostingh en Ruben Timman | Nowords.nl

Première van de drie video’s die filmmaker Steven Geldof heeft gemaakt van de geluksbrengers. Via deze site kun je ze bekijken.

De geluksbrengers in Koog aan de Zaan zijn herkenbaar aan deze tegel

Aankondiging opening buitenexpo Albert Heijn Koog aan de Zaan 4 april NH Dagblad/Dagblad Zaanstreek

Geluk in Koog aan de Zaan

Ronald Schenk Sound verzorgde de muziek en draaide geluksnummers ‘omdat hij het erg leuk vond om aan zo’n project mee te werken.’

Ronald Schenk Sound draaide geluksnummers

Meer weten over het project? Klik hier

Bekijk hier de video’s

De verhalen van de geluksbrengers uit Koog aan de Zaan, zie hier

Foto’s opening buitenexpo Gelukkig Zaans bij AH Koog aan de Zaan

Geluksbrenger Piet Vet is tevreden: ‘Ik ben een vrolijk ei.’

geluksbrenger Piet Vet We mogen wel tevreden zijn Foto Ruben Timman

Geluksbrenger Piet Vet: ‘We mogen wel tevreden zijn.’ Foto: Ruben Timman | nowords.nl

Geluksbrenger Piet Vet (61 jaar) uit Koog aan de Zaan is een tevreden man en gelukkig! Voor het interview rondgevraagd wat de mensen in zijn sportschool vinden van het feit dat hij als geluksbrenger wordt geportretteerd. ‘Ik ben een vrolijk ei, net als die vrouw daar (die met een lach ons gesprek aan hoort).

Als ik vraag bij mensen hoe ik overkom, zeggen ze allemaal dat ik mezelf ben. En dat ik heel snel inspeel op dingen die gebeuren. En dat ik open ben en dat je alles kunt zeggen.’

Wat is geluk voor jou?

‘Ik ben zo omdat ik niet materialistisch ben ingesteld. Ik maak me geen zorgen. Ik kan heel snel schakelen en blijf niet hangen in het verleden. Ik geef niet om geld, wel om de kleine dingetjes waar ik gelukkig van word. Zo kan ik erg vrolijk worden als mijn hond iets grappigs doet. Collega’s die gepensioneerd zijn dromen over een bijzonder model auto. Ik word er vrolijk van als ze dan krijgen wat ze willen. Daar heb ik zelf geen auto voor nodig.’

Ben je altijd vrolijk?

‘Ik ben niet altijd zo vrolijk geweest, maar hoe ouder ik word des ik makkelijker sta ik in het leven. Ik ben nu zestig en zie ook ongelukkige mensen die hun dierbaren verliezen. Dan realiseer ik me dat ik een fijn huwelijk heb en dierbare mensen om me heen. Die band wordt steeds sterker. Ik heb niet veel, maar tegelijkertijd heel veel. Vroeger was een huis en een baan en veel geld belangrijk. Naarmate je ouder wordt realiseer je je dat sommige dingen minder belangrijk worden, maar wel dat je gezond bent. We leven in een klein beschermd landje zonder oorlog en epidemieën. Alles is hier goed geregeld. We mogen wel een beetje tevreden zijn. We hebben eigenlijk zoveel, dat we sommige zaken niet meer waarderen.

Mensen oordelen soms zo snel. Nu denk ik er meer over na en zo ontstaat er meer begrip, al hoef ik niet alles goed te keuren.

Ben je gelukkig?

‘Ja’, zegt Piet volmondig. ‘Je zou me niet gelukkiger maken als je me morgen miljonair maakt. Ik heb eigenlijk niets nodig. Mijn werk is mijn hobby en dat doe ik al 25 jaar met veel plezier. Het is ontzettend leuk. Ik mag hier met mensen omgaan en ze blij maken en aan het lachen. Ik word hier gezien als de vrolijke noot, soms delen mensen ook iets met me, dat vertrouwen, dat is heel mooi.’

Ben je tevreden met je werk?

‘Naast mijn werk bij de sportschool wilde ik graag iets anders doen. Daarom werk ik ook als drager bij begrafenissen. Toen de mensen op de sportschool mij voor het eerst in pak met pet zagen dachten ze dat ik chauffeur was geworden bij een escortservice of in de beveiliging werkte. Het werk als drager vind ik heel mooi, omdat je op dat laatste stukje nog iets moois voor mensen kan betekenen. Het is heel bijzonder om dat te doen. Ik voel vaak wel aan wat mensen nodig hebben.

Wat ik doe als drager is hetzelfde als bij de sportschool. Ik pas me aan en schik me naar de situatie. Soms is het heel verdrietig, en soms is de sfeer ontspannen en dan is er wel ruimte voor iets. Dat voel je aan.

Kun je een voorbeeld geven van geluk?

Het geluk zit in kleine dingen. Zo stond ik een keer voor een rouwdienst bij de kerk en iemand vroeg mij of ik de auto open wilde doen zodat de hond afscheid kon nemen van zijn baasje. De hond sprong direct in de auto en bleef daar een tijdje liggen naast de kist. Het was moeilijk om mijn tranen te bedwingen, daarna realiseerde ik me dat dit niet zielig was. Het was juist een mooi teken dat de baas en de hond het heel goed met elkaar hadden gehad, want anders was de hond nooit de auto in gegaan. Ze moeten een heel speciale band hebben gehad.

Ik wil niet grappig zijn. Het gebeurt gewoon. Ik weet bij wie ik het wel of niet kan doen. Het is niet gemaakt, ik hoor van anderen wat het effect is.’

Lees meer…

Geluksbrenger Piet Vet is tevreden: ‘Ik ben een vrolijk ei.’

Geluksbrenger Mokhtara Bestevaar: ‘Je moet het leven omarmen.’

Geluksbrenger Mokhtara Bestevaar Geluk hoef je niet ver te zoeken Foto Ruben Timman

Geluksbrenger Mokhtara Bestevaar: Geluk hoef je niet ver te zoeken, maar je moet er wel open voor staan.’ Foto: Ruben Timman | nowords.nl

‘Geluk hoef je niet te zoeken, maar je moet er wel open voor staan.’

Ben je gelukkig?

Mokhtara Bestevaar (41 jaar): ‘Mijn relatie is mijn basis, mijn geluk. Wat ik samen met mijn man heb, dat is alles. We houden elkaar in balans, bij ons is het echt we. We steunen elkaar in alles. Dit is mijn rijkdom, dat is onbetaalbaar.

Het lijkt cliché, maar alles klopt. Er is niets wat ik zou willen veranderen.

‘De mensen om me heen maken me gelukkig. Achttien jaar geleden kwam ik uit Amsterdam-Noord met mijn man naar Koog aan de Zaan. We kregen hier een tweeling, een jongen en meisje, die inmiddels veertien jaar zijn. In het begin was het niet makkelijk in Koog omdat iedereen elkaar kent en je er minder snel tussen komt. Tot iemand heel treffend zei: ‘Het gaat hier niet zo snel, maar het komt wel goed.’ En dat is inderdaad het geval. Als je mij in een hutje op de hei zet met mijn man en kinderen dan ben ik daar ook gelukkig. Je thuis is waar je met mensen bent waar je je thuis voelt.

Je moet niet wachten tot het naar jou toe komt. Je moet het opzoeken.

En als je niet gelukkig bent?

Niet iedereen is altijd gelukkig. Iedereen maakt dingen mee en dan gaat het erom hoe je ermee om gaat. Zo zag ik een keer een experiment bij kinderen die een wit blaadje met een zwarte stip moesten beschrijven. Ze focusten allemaal op de zwarte stip die stond voor negativiteit terwijl de rest van het blaadje nog helemaal wit was waarop je alles zelf kon invullen. Dat is me zo bij gebleven, in het witte deel zit nog zoveel waar je positieve zaken uit kunt halen.

Kijk om je heen, naar je vrienden, je familie, je kennissen en de mensen die iets leuks zeggen.

Hoe sta je in het leven?

Van huis uit heb ik mee gekregen om blij in de wereld te staan. Mijn vader, die alleen zonder familie vanuit Marokko naar Nederland kwam, is een echt mensen mens. Ik heb hem nog nooit chagrijnig gezien. Hij gaat met iedereen om en ziet het leven nooit zwaar in. Als je ooit op een camping een Marokkaanse man de vogeltjesdans hebt zien dansen, dan was hij dat. Hij heeft nu altzheimer en woont in een verpleegtehuis. Voor hem was familie altijd heel belangrijk. Nu bel ik voor hem zijn zussen in Marokko. De band met de familie in Marokko is voor mij heel belangrijk, als ik met mijn tantes praat dan is het net alsof ze mijn zussen zijn.

Mijn Nederlandse moeder had wel altijd vooroordelen. Nu ze dementeert, is ze wel in positieve zin veranderd.

Ik ben altijd degene die contact maakt en begint met praten. Ik heb altijd interesse in mensen en hoor graag hun verhalen. Soms hoor je dingen waar je blij van wordt en soms nare dingen die mensen hebben mee gemaakt. Het is dan van belang om je te realiseren dat het leven door gaat en dat je het een plek moet geven en er niet in moet blijven hangen.

Iedereen heeft bagage, het gaat er om hoe je hier mee om gaat. Zorg dat het leven niet zwaarder wordt, het leven kan zo mooi zijn.

Hoe je kijkt, dat weerspiegel je en dat krijg je terug.

Wat is geluk voor jou?

‘Bij mij speelt eten een belangrijke rol. Op verjaardagen krijg je niet alleen een gebakje, er staat altijd eten op tafel. Recent heb ik mijn koffiezaak De Koffiemok geopend in Koog aan de Zaan. Dat was altijd mijn droom. Een vrouw die in hetzelfde pand vroeger een kledingzaak had, kwam bij me kijken. Ik word er nog ontroerd van wat ze me gaf. Aan de wand hangt een lijstje met als titel ‘ Een stukje geluk’, dat vond ze zo bij me passen. Ik haal mijn energie uit de koffiezaak. Als ik in de ochtend het deeg voor de appeltaart uitrol dan ben ik echt gelukkig. Laatst wilden we een avond samen naar de film om het gezellig te maken. De kinderen bleven liever thuis om samen monopoly te spelen. Iedereen heeft het druk, het is dan mooi om elke gelegenheid aan te grijpen om samen te zijn. Ook met vrienden en kennissen.

Geluk is samenzijn, bijvoorbeeld door een heerlijke boswandeling samen te maken. Het zijn de kleine dingen waar we van genieten.

Ik probeer overal altijd een positieve draai aan te geven, dat werkt ook bij norse mensen.

Het liefste trek ik er met de auto op uit en zie wel waar we uitkomen. Dan maak je de mooiste dingen mee. Ik heb iets met Italië. Zo waren we een keer in Toscane op een camping en zagen een flyer van een festival. Op de slingerweg naar boven stonden brandende kaarsen. Op de top van de heuvel stonden Italiaanse lange tafels klaar waar je hapjes en een glaasje rode wijn kon gebruiken. Iedereen zat gezellig bij elkaar en een clown vermaakte de kinderen met muziek. Onze kinderen deden leuk mee met de muziek. Ik heb het toen van een afstand gadeslagen en keek vanaf de berg over het land met de lichtjes en kreeg toen echt een kippenvelmoment. Dat is La Dolce Vita.’

Je moet het leven omarmen’, besluit Mokhtara met een lach.

Lees meer…

Geluksbrenger Mokhtara Bestevaar: ‘Je moet het leven omarmen.’

Rob en Annechris de Cock: Geluk moet je afdwingen

geluksbrenger rob de cock foto ruben timman

Geluksbrenger Rob de Cock Foto: Ruben Timman | nowords.nl

‘Geluk is heel simpel. Het ligt gewoon op straat, maar je moet het wel willen zien.’ Op de vraag of Rob en Annechris De Cock (allebei 69 jaar) gelukkig zijn, is het antwoord: ‘Ja, dat kun je wel zeggen. We zijn gelukkig met wat we hebben, we streven niet naar meer. Dat is niet nodig. We zijn met kleine dingen tevreden.’

Rob en Annechris zijn altijd samen. ‘Toen we elkaar leerden kenden, hadden we apart van elkaar werk. Daarna hebben we samen een winkel gehad en met veel plezier samen onze kinderen opgevoed. We hebben een erg leuk huwelijk en hebben het erg leuk samen. We zien elkaar als goede vrienden. Allebei houden we heel erg van lachen en zijn allebei altijd heel vrolijk. Dat is een groot geluk, dat je heel veel plezier met elkaar hebt.’

Geluk komt niet vanzelf, dat moet je afdwingen

‘We hebben geen geluk gehad. Je moet het geluk zelf afdwingen. We hebben geknokt met onze winkel en met andere zaken in het leven. Het ging niet vanzelf. Soms was er bijna geen beleg op brood,’ vertelt Rob. Annechris voegt er lachend aan toe: ‘Maar er was wel altijd een plakje kaas.’ Rob en Annechris hebben lange tijd de kaas- en wijnwinkel Le Cockelon gerund.

Rob: ‘Mensen willen altijd meer. Wij rijden een oude bus en genieten van ons landje en huis. We hebben nu zat, maar ook toen we het niet hadden, was het prima.

De goede schoenen hebben niets met geluk te maken

Toen onze oudste zoon op het Zaanlands Lyceum zat, wilde hij per se Nike schoenen. Wij waren niet van plan dat voor hem te kopen, want dat was een veel te dure aanschaf.  We hadden toen een gesprek waarbij ik hem vroeg wanneer hij zich het prettigste voelde. Als je met je vrienden bent en veel met elkaar hebt gelachen, dan krijg je een gevoel dat je nooit met Nikes krijgt. Het gaat om het plezier, om de vrolijkheid. Je voelt je het gelukkigste als je de hele dag gelachen hebt. Schoenen hebben daar niets mee te maken. Het maakte hem wel iets duidelijk’.

Klatsen in de tram

Annechris: ‘Humor ligt op straat. Je ziet zoveel gekke dingen. Wanneer je iemand vriendelijk aankijkt, dan heb je zo contact. Je moet het wel willen zien. Zo hadden we laatst een heel leuk gesprek met een Russisch meisje. In een overvolle tram in Amsterdam beginnen we ook altijd een gesprek met mensen, die bijna allemaal naar hun apparaatje staren. Ook bij de kassa. Dat ‘klatsen’, dat hebben we in Amsterdam geleerd.’

Rob: ‘Je hebt mensen die gesloten zijn en mensen die open zijn. Ik ken geen schaamte en geen verlegenheid. Je moet open zijn in het leven, lekker met iedereen kunnen praten.

De plastic tas met cd’s

Wij gaan regelmatig naar ons huisje in Frankrijk, dat is een opgeknapte ruïne. Ik vul altijd een plastic zak met cd’s voor onderweg. We rijden dan via de landelijke wegen naar de bestemming en kamperen op kleine campings of met slecht weer in een klein ‘kneippie’ en eten dan in een dorpscafé. Op de camping nemen we in de auto nog even een glaasje wijn. We hebben altijd zoveel met elkaar te bepraten en genieten onderweg van alles wat we zien. Voordat we de bestemming hebben bereikt, is er nog geen cd gedraaid. De enige keer dat ik muziek beluister, is wanneer ik s’ ochtends door het Franse dal naar de bakker rijd en dan vijf minuten naar keiharde rockmuziek luister. Verder gaat er geen muziek aan, we zijn altijd aan het ouwehoeren.

We hebben liefde voor het leven en heel veel respect voor de natuur. Ook de stad vinden we prachtig. We zijn levensgenieters en vinden alles mooi.

Het is natuurlijk wel makkelijk dat we Frans spreken. In Frankrijk maak je veel makkelijker contact, iedereen zegt gedag en maakt graag een praatje. We spreken geen Spaans, maar ook met handen en voeten komen we ver in Spanje.’

Van A1 naar B5

Annechris vertelt dat ze is opgegroeid in Koog aan de Zaan. ‘We hadden eerst een winkel aan de Gedempte Gracht in Zaandam. Toen deze autovrij werd, was het voor klanten moeilijker om een doosje wijn op te halen. Daarom zijn we verhuisd naar Koog aan de Zaan. Dat was zo’n groot verschil. We hadden een prachtige winkel op A1 niveau en gingen naar B5. Hier kregen we twee keer zoveel ruimte. Natuurlijk waren we heel onzeker, maar we hebben het gewoon gedaan. We dachten wat kan ons nou gebeuren? Ook als je failliet gaat, dan ga je daar niet dood aan. De ruimte was twee keer zo  groot en ook de omzet verdubbelde.’ Rob vult aan: ‘In de vorige winkel kwamen vaak na werktijd raadsleden langs om achter in de zaak een glas wijn te drinken en te debatteren over de politiek. Er is toen zelfs in de gemeenteraad besproken dat Le Cockelon ging verhuizen vanwege het autovrije beleid van de Gedempte Gracht.’ Hij lacht: ‘We hebben toen gezegd dat ze dat niet goed hadden bedacht en dat we daarom zijn gevlucht omdat we daar ons brood niet konden verdienen.’

Gezellige dorpswinkel

‘We hebben altijd veel plezier gehad in de winkel.’ Annechris: ‘In Koog was het direct heel gezellig en waren mensen veel opener. Het werd een gezellige winkel waar mensen makkelijk naar binnen liepen. Sommige klanten werden een soort familie. Door de inrichting met allerlei oude materialen ontstond er een lekker gezellige bende. We hebben veel vakkennis van wijn en kaas en daar konden we goed over vertellen.’ Rob:  ‘Het was de kunst om met een kwinkslag de klanten te vermaken. Als ik dan weer iets idioots zei dan was iedereen aan het lachen. Mensen liepen niet weg als het te druk was. Ik ben echt een pleaser en vind het leuk om de mensen te vermaken. Met elkaar kletsen, dat is geluk. En ik word er gelukkig van als zij tevreden zijn. Om andere mensen plezier te geven, dat staat bij ons hoog in het vaandel. Ik maak ook muziek. Als mensen dan op de markt in Frankrijk dansen op mijn muziek, dat is buitengewoon spannend.’

Door onze positieve instelling krijg je energie. We hebben veel leuke vrienden, die net zo zijn als wij, dat inspireert ons ook weer.

Overal zijn leuke mensen

‘Het is fijn als je gelukkig bent met je werk. Het is een voorrecht dat wij ons eigen bedrijf hadden. Maar ik kijk ook nog met veel plezier terug op de tijd dat ik bij Cacao De Zaan in de fabriek werkte. Daar had ik het leuk met collega’s.’ Annechris vult aan: ‘En dat had ik bij de Verkadefabriek. Daar moest ik koekjes inpakken en kwam daar mensen tegen die ik normaal nooit sprak. Daar leerde je van en met hen kon je ook leuk omgaan.’

Lees meer…

Rob en Annechris de Cock: Geluk moet je afdwingen

Kapper Lorenza Janse: ‘Wees blij met jezelf.’

geluksbrenger kapper Lorenza Janse foto Ruben Timman

Geluksbrenger kapper Lorenza Janse Foto: Ruben Timman | nowords.nl

‘Ik word gelukkig van niet materialistische dingen, zoals waardering of een knuffel. Als ik thuis lekker heb gekookt en mijn man geniet ervan. Aandacht maakt alles mooier. Ik hoef zelf niet zoveel aandacht, maar ik geniet ervan als ik iets beteken voor een ander. Daar word ik blijer van.’

Ik ben echt blij en echt gelukkig, natuurlijk niet 24 uur per dag.

Kapper biedt luisterend oor

Geluksbrenger Lorenza Janse (35 jaar): ‘Lachen is heel belangrijk, dat is het fundament van mijn dag. Sombere situaties probeer ik om te keren zodat ik er ook om kan lachen.

In mijn werk als kapper hoor je ook  verdriet en dan is het heel fijn om een luisterend oor te bieden. Dat je de tijd voor iemand neemt en daarna even een kaartje stuurt.

Het werk maakt me gelukkig, maar dat zou ook vrijwilligerswerk kunnen zijn

Wie bepaalt wat mooi of lelijk is en wat geluk is?

Vroeger werd ik gepest omdat ik rood haar had, een bril en een beugel. Dan kwam ik thuis en vroeg mezelf af: ik ben uitgescholden en wat nu? Het is gezegd, maar het zijn maar woorden. Het is de waarde die ik er zelf aan geef en of ik het toe laat. Dat heeft me weerbaarder gemaakt voor de toekomst. Het raakt me nog wel steeds als andere mensen niet geaccepteerd worden. Zo vind ik het belangrijk om bij mensen met autisme goed te luisteren en te ontdekken waar iemand van gaat stralen. Daarbij zoek ik naar een rust en dat iemand goed zijn verhaal kan doen.

Een compliment geven over vaardigheden is zo belangrijk. Vertel iemand wat hij goed kan in plaats van wat hij niet kan.

Als kapper kijk ik naar iemands uitstraling

Als kapper zie ik heel veel verschillende mensen. Ik kijk vooral naar iemands uitstraling en dat staat vaak los van het feit hoe iemand er aan de buitenkant uit ziet. Het is leuk dat mensen bij de kapper komen en daar blij van worden.

Ik vind mensen leuk en zoek altijd gespreksonderwerpen. Bij de een werkt voetbal, bij de ander ballet. Zo probeer ik altijd actueel te zijn door de krant goed door te nemen. Ik wil het niet alleen over het weer hebben, dan wordt het zo’n standaardriedeltje. Ik leer heel veel van mijn klanten. Laatst vertelde een klant dat ze op haar veertigste bewust voor het geloof heeft gekozen. Dat maakt indruk, dat iemand iets wat tegenwoordig zo beladen is durft uit te dragen. Dat vind ik heel mooi.

Thuis heb ik gelukkig de rust en kan dan genieten van een film of tijdschrift. De balans moet goed zijn want als ik continu met mensen zou moeten praten dan zou ik het niet volhouden. Overdag geef ik al zoveel van mijzelf, dan ben ik blij als ik daarna even niet hoef te praten.

Ik kan heel gelukkig worden van een gevoel, een knuffel of een zoen, samen ontbijten of als iemand een berichtje stuurt.

Contact maken op een positieve manier

Wat ik doe in mijn werk, doe ik bijvoorbeeld ook als ik in de rij sta bij de supermarkt. Ik zorg dat het een feestje wordt. Als mensen mopperen over de lange rij dan maak ik een opmerking, ook om ze bewust te maken dat het een luxeprobleem is. Dat doe ik altijd op een positieve manier. Ik ga ervan uit dat mensen nooit bewust een ander een vervelend gevoel willen geven.

Elke dag heb ik wel een blij momentje. Het is mijn doel om mensen blijer te maken. Het lukt zelden niet om mensen aan het lachen te maken. Persoonlijk denk ik dat mensen die ernstige zaken hebben mee gemaakt relatief meer lachen en genieten. Natuurlijk kan het ook een masker zijn, maar ook een batterij om het leven minder zwaar te zien. Het is een oplaadpunt om heerlijk te lachen.

Niet meegaan in de negatieve spiraal

Vijftien tot twintig procent van de mensen die ik tegenkom moppert, maar ik kies ervoor om niet mee te gaan in de negatieve spiraal. Als mensen naar doen dan ga ik er met aardigheid tegenin.

Je moet niet zo moeilijk denken. Beren op de weg kun je ook wegdenken.

Ik probeer bewust niet in het negatieve te blijven hangen. Dan zoek ik een mooie film op of een leuke cabaretier of ga lekker eten, zodat je weer blij wordt.’

Lees meer…

Kapper Lorenza Janse: ‘Wees blij met jezelf.’

Steven Geldof

‘Ik wil graag een bijdrage leveren aan het geluk van mensen. Het zou toch geweldig zijn als de Gemeente Zaanstad over vijf jaar bekend staat als de gelukkigste stad van Nederland en dat je hier moet zijn als je op zoek bent naar geluk.’ Lees een eerder interview met filmmaker Steven Geldof die de geluksbrengers gaat filmen.

Steven Geldof